Social virus

The current pandemic has revealed much about ourselves and our relationship to the government and to each other. An already-existing wound has been deepened, and at this point it is unlikely that it will heal.

Conservatives’ eyes have been opened to see a government engaging in tyrannical overreach approaching the degree that conspiracy theorists have warned about: not just by liberals, but supported by conservative governors, and even an institution—the police—that they have trusted, praised, and upheld as heroes. They see liberals as foolishly supporting that tyranny, insufficiently self-aware to realize their bondage in the universal house arrest or the upcoming economic catastrophe.

Liberals’ eyes have been opened to see a conservative movement intent on activity that will kill people, and that the government must suppress the movement by force in order to save lives.

To conservatives, liberals are a threat to freedom and cannot be reconciled to reason. To liberals, conservatives are a threat to people’s lives and cannot be reconciled to reason. The logical conclusion for either side is that force must be used to bring the other side into submission.

The hatred may fester for a while, perhaps years, in mutual toleration, but without a fundamental change in people’s character, the inevitable result is going to be violence. Unless a group of people decline the invitation to hate those who don’t think like them, sooner or later violence will be unavoidable.

If you choose not to hate, sooner or later you will be hated for your choice. Choose it anyway. Love your neighbor, even when he hates you.

Laying a snare

The Book of Mormon describes in detail the ruses that the wicked use to entrap the righteous. When Alma and Amulek spoke at Ammonihah, “there were some among them who thought to question them, that by their cunning devices they might catch them in their words, that they might find witness against them, that they might deliver them to the judges, that they might be judged according to the law, and that they might be slain or cast into prison, according to the crime which they could make appear or witness against them.” Alma 8:4. The same tactic was used against Abinadi (Mosiah 7:16) and Nephi (Helaman 3:16). It is interesting that the wicked use questions in order to dispute. It leaves a sort of “plausible deniability” because they can claim that they only want clarification or are merely seeking more information, despite the true intent “that thereby they might make him cross his words or contradict the words which he should speak.” Alma 8:5.

These ruses are “the foundations of the Devil” and the result is always “the utter destruction of this people.” Alma 8:5. Both the fact that this devil-inspired tactic seems to be the normal method of argument in our day, and the promised results of it should trouble us. “Yea, and I say unto you that if it were not for the prayers of the righteous who are now in the land, that ye would even now be visited with utter destruction. Yet it would not be by flood, as were the people in the days of Noah, but it would be by famine, and by pestilence, and the sword. But it is by the prayers of the righteous that ye are spared. Now therefore, if ye will cast out the righteous from among you, then will not the Lord stay his hand, but in his fierce anger he will come out against you; then ye shall be smitten by famine, and by pestilence, and by the sword. And the time is soon at hand except ye repent.” Alma 8:5.

Christ taught that “there shall be no disputations among you.” 3 Nephi 5:8. I think it would be wise advice to simply speak the truth plainly. When you disagree with someone about a matter, and your inclination is to respond with a question rather than directly stating that you disagree, it would be wise to consider whether you are following this tactic, which the Book of Mormon identifies as “the subtlety of the Devil,“ whose purpose is “that he might bring you into subjection unto him, that he might encircle you about with his chains, that he might chain you down to everlasting destruction according to the power of his captivity.” Alma 9:1. I certainly would not want to be part of the “utter destruction of [my] people” (Alma 8:5), particularly when “it is by the wicked that the wicked are punished, for it is the wicked that stir up the hearts of the children of men unto bloodshed.” Mormon 2:1.

It is particularly interesting that just as the Devil inspires the wicked to ask questions in some contexts, in other contexts the hard-hearted fail to ask questions when they should. “And I said unto them, Have ye inquired of the Lord? And they said unto me, We have not, for the Lord maketh no such thing known unto us. Behold, I said unto them, How is it that ye do not keep the commandments of the Lord? How is it that ye will perish because of the hardness of your hearts? Do ye not remember the thing which the Lord hath said, If ye will not harden your hearts, and ask me in faith, believing that ye shall receive, with diligence in keeping my commandments, surely these things shall be made known unto you?” 1 Nephi 4:2. I think I will make an effort to try to avoid disputing with questions, but at the same time I will try to bring more questions to the Lord. The choices seem to be that you can either help cause the utter destruction of your people, or you can be the reason that they are spared, at least until they get rid of you. Alma 8:5. If possible, I would rather choose the latter.

Trajnvrako

Jen traduko de ĉapitro de la sanktaj skriboj de interesa branĉo de mormonismo.

Vizio, kiun rakontis Denver Snuffer Jr. en konferenco de la Doktrino de Kristo en Boise, Idaho, 11 septembro 2016.

Mi lastatempe havis vizion, kiu komenciĝis kiel sonĝo. En ĝi mi veturis supren en malgranda aŭto sur monta vojo. La vojo estis kruta, sed rekta, kaj ĝi fariĝis pli kruta suprengrimpante. Apud la maldekstra flanko de la vojo kaj paralele estis fervojaj reloj. Dum ni ŝtiris la malgrandan aŭton supren, mi rimarkis akran kurbon en la fervojaj reloj antaŭe, kiu interrompis la alie rektan kurson de la reloj. Mi vidis trajnon alproksimiĝantan desupre je kelka distanco, rapide malsuprenvenontan, kaj ĝi ŝajnis moviĝi tro rapide por sendanĝere sekvi la akran kurbon en la reloj. La malgranda aŭto en kiu ni veturis estis apenaŭ atingonta la kurbon kiam la rapidanta trajno trafis la kurbon, saltis de la reloj, kaj terure karambolis antaŭ ni. Nia malgranda aŭto apenaŭ evitis kolizion dum la trajnvrako etendiĝis. Dum la malgranda aŭto veturadis supren, la karambolo de la trajno pligrandiĝis, unue flanke de la aŭto, kaj poste dum ni akceliĝis, proksime malantaŭ ni. La malgranda aŭto antaŭiĝis la daŭran karambolon de la moviĝanta trajno, kaj mi konstatis, ke la trajno estis plena de pasaĝeroj, kiuj, pli supre ol la vrako, amuzis sin. Ili ne atentis la katastrofon, kiu jam okazas al ilia trajno. Ni komencis kriegi de la fenestroj de nia aŭto, celante admoni la okupantojn de la pereonta trajno, sed ili tute ne atentis. Ili ridis kaj festis en la trajno sen zorgo pri la venonta detruo. Mi kapablis vidi la vrakon malantaŭ mi en la spegulo dum la forto de la karambolo ĵetis rompitajn vagonojn ĉien, kelkajn sur la vojon malantaŭ ni, kiu faris, ke la vojo nun estis netransirebla. Ni ne havis povon savi tiujn, kiuj estas en la trajno, ĉar ili ne volis aŭskulti la admonojn, kiujn ni kriegis al ili.

Kiam ni atingis la supron de la monto, la lastaĵo de la trajno preterpasis kaj mi haltigis la malgrandan aŭton. Ni eliris kaj staris sur la vojo, rigardante malsupren, kaj spektis dum la lastaĵo de la trajno detruiĝis. Funebrante la multajn vivojn perditajn, mi vekiĝis el la sonĝo kaj sidiĝis sur mia lito, sed la vizio daŭris.

Tiam mi vidis je longa distanco, malantaŭ la vrako, superantan inundon, kvazaŭ ĝi estis granda fajro, konsumantan kaj detruantan la tutan kamparon, venantan de la oriento. Kvankam ni supervivis la karambolon de la trajno, saĵnis neeviteble, ke ni ĉiuj mortos en la venonta inundo. Mi serĉis ĉirkaŭe iun signon de espero, ke ni supervivos, kaj rimarkis apud la vojo grandan ŝtonegon kun malfermaĵo. Mi gvidis la malgrandan grupon al la roko kaj konstatis, ke la malfermaĵo estis por kaverno, kiu iris supren en la ŝirmo de la roko. Ni eniris la kavernon kaj grimpis supren. En la kavo de la roko nia malgranda grupo atendis dum la inundo alproksimiĝis, ne certaj ĉu ni vivos aŭ mortos. La bruo de la detruo ekstere estis surdiga kiam la inundo alproksimiĝis, kaj tiam la malfermaĵo de la kaverno nigriĝis kaj ni estis lasitaj en plena silento kaj mallumo. Ni atendis. Post kelkaj momentoj la lumo revenis, sed silento restis. Post kelkaj pluaj momentoj, nia malgranda grupo eliris el la kaverno de la roko por vidi tion, kio okazis al la mondo.

La scenejo de detruo estis miriga. La tuta pejzaĝo transformiĝis. Ĝi estis detruita. La detruita trajno, la reloj, kaj la vojo estis konsumitaj. Ĉio aspektis sterile. Tiam nova vivo subite ekaperis en la vasta dezerteco. Malfekundaj trunkoj eligis novajn branĉojn, florojn, kaj foliojn. Floroj eliris el la tero. Dum ni spektis, la tero rapide transformiĝis, kaj post malmulta tempo la nudigita dezerteco pleniĝis de vivo, beleco, fekundeco, multe pli ol antaŭ ol la inundo de fajro detruis la pejzaĝon.

Nun la vizio finiĝis, kaj oni donis al mi la interpreton: La trajno estas la falsaj religioj de la mondo. La okupantoj de la malgranda aŭto estas tiuj, kiuj pentas kaj akceptas bapton. La ŝirma roko kun la kaverno estas Kristo.

Preaching

I would rather hear preaching from a plumber down the street who has talked with God face-to-face, than from someone with a degree in theology or biblical studies or “divinity.”

I am completely uninterested in preaching from someone who is paid or wants to be paid for their preaching.

Consider letting the collection plate pass by and giving your money directly to the poor instead.

Jen rektaj elsendoj en Esperanto

Twitch-Con okazis en San Diego ĉi-jare; estus neeble, ke mi ne konus tion, ĉar ĝi kaŭzis multe da trafiko, kaj sekve mi alvenis hejmen pli malfrue je la unua tago (vendredo) de la kongreso de ludantoj. Sed tio memorigis min, ke mi havas konton ĉe Twitch, kaj mi decidis komenci elsendadon en Esperanto. Jen mia kanalo: https://twitch.tv/jstoddard.

Mi ankaŭ serĉis aliajn sekvindajn kanalojn, sed ŝajnas, ke estas malmultaj esperantistoj ĉe la retejo, kiuj aktive elsendas en Esperanto. Se vi nuntempe kaj nemalmulte elsendas Esperante ĉe Twitch, bonvolu sciigu min pri via kanalo. Mi povas promesi al vi almenaŭ unu sekvanton: mi mem. Mi volas apogi la konstruadon de Esperantaj komunumoj ĉie, kie io interesas min.

Emma Smith

If Emma Smith had the right to interpret Joseph’s teachings in the same way Eve interpreted Adam’s prophecy, then perhaps we ought to take seriously Emma’s comments about the Church after the death of Joseph Smith, and perhaps any other statements from her about Mormonism that we can dig up.

The Lord said that the “scriptures are acceptable to me for this time” but also that they “yet lack many of my words, have errors throughout, and contain things that are not of me” and “you need not think they contain all my words….” It may be that one of the failures of the project to recover the scriptures was the failure to canonize Emma Smith’s words.

If, as has been taught, the role of the man is knowledge and the role of the woman is wisdom, the lack of Emma Smith’s words in the new scriptures may indicate an additional meaning to the statement in the Answer to the Prayer for Covenant that “mankind refuses to take counsel from Wisdom.”

If the failure to include Emma’s words is among the imperfections that the Lord mentioned exist in the recovered scriptures, then I assume we can begin to repent by taking Emma’s words seriously, much like I hope we have begun to do with Joseph’s words.

Mormona rakonto de la kreo

Ĉi tiu rakonto de la kreo estas laŭ mia kompreno de la mormonaj sanktaj skriboj, inkluzive la libro de Mormon, la traduko de Joseph Smith de la Biblio, la traduko de Joseph Smith de la libro de Abraham, la Prelegoj pri la Fido, aliaj diroj de Joseph Smith, kaj kelkaj vortoj de Denver Snuffer. Ne ĉiuj mormonoj havos la samajn kredojn pri la afero.

Je la komenco la ĉefdioj kunvenigis la diojn por plani la kreon de la ĉieloj kaj la tero. La ĉefdio nomiĝis la Patro aŭ la Kreanto. Lia edzino, la ĉefdiino, nomiĝis la Patrino aŭ la Saĝa. La dioj, kiujn ili alvokis, estas tiuj, kiuj jam antaŭlonge vivis kaj loĝis en aliaj mondoj. Ili dum mortemaj vivoj atingis honoron kaj tronojn, kiujn ili ricevis post sia reviviĝo, kiam ili havis nemortemajn korpojn. En la granda kunveno de la dioj, ili konsentis forlasi siajn gloron kaj tronojn kaj nemortemajn korpojn, kaj malsupreniri al la tero por helpi la spiritojn, kiuj naskiĝos kiel homoj en la tero, por ke ili ankaŭ atingu la saman honoron, gloron, tronojn, aŭ por ke ili almenaŭ havu iom da sperto por ke ili diiĝu kaj atingu tian honoron post kelkaj mortemaj vivoj en kelkaj mondoj. Tial, kaj la dioj kaj la spiritoj naskiĝis en la tero kiel homoj, kaj ni ne scias kiu estis dio kaj kiu estis nur spirito. Ankaŭ la dioj, dum ili estas mortemuloj, ne scias, ke ili estis dioj antaŭe. Sed tio ne gravas, ĉar ili riskis ĉion kiam ili venis al la tero, kaj se ili ne sekvas la saman vojon ke nepras ke eĉ la spiritoj sekvu por diiĝi, ili perdos sian diecon kaj gloron kaj tronojn.

Nepris elekti Mesion, kiu respondecos pri la kreaĵon, montros la vojon al la homoj por ke ili povu atingi honoron, gloron, kaj tronojn – tio estas, la eternan vivon – kaj savus ilin per sinofero se ili falus for de la graco de Dio sed poste pentus. Unu, kiu estis kiel la ĉefdioj, proponis sin esti la Mesio. Aliulo, kiu nomiĝis Lucifero ĉar li akiris multe da lumo kaj honoro dum siaj antaŭaj vivoj, ankaŭ volis esti la Mesio. Nu, tiu Lucifero volis esti la Mesio ĉar li volis preni potencon super la kreaĵo kaj forpreni la liberecon de la homa raso. La Patrino, kiu rajtas elekti la rolon de siaj idoj, elektis tiun, kiu estis kiel la ĉefdio, ke li estu la Mesio. Tiel fariĝis trihoma Dio: La Patro, la Patrino, kaj la Filo, kiu estas la Mesio.

Ankaŭ nepris elekti la unuan homon, kiu havos regrajto super la tero. Ĉar necesos, ke li liveros la regrajton al la Mesio je la fino de la mondo, Lucifero ankaŭ celis tiun postenon. Tiel li povus meti la samajn kondiĉojn antaŭ liveri la regrajton kaj preni la potencon, kiun li celis. Sed la Patrino elektis la ĉefanĝelon Miĥaelon kiel Adamon, la unuan homon. Tial Lucifero kaj liaj sekvantoj militis kontraŭ Dio, kaj ili estis forĵetitaj al la nova tero, kaj Lucifero iĝis Satano. Li ankoraŭ veturadas sur la tero celante forpreni la rajton kiu devenas de Adam por ke li povu detrui la homan rason.

La regrajton nur geedzoj povas havi, ĉar necesas kaj viro kaj virino. La dioj do faris du homojn sur la tero. Miĥael naskiĝis kiel Adam, filo de la Filo. Tiel li heredis la respondecon por la kreaĵo. Kaj la virino naskiĝis kiel filino de la Patrino; tiel ŝi heredis la potencon transpasi spiritojn trans la vualo de la karno, kaj venigi ilin el la spirita mondo al la mortema mondo eĉ post la falo de Adam. Tio estas la kialo de antikva moro laŭ kiu la virino estas vualita dum preĝoj: la vualo estas simbolo de la potenco donita al la virino per kiu la homa raso daŭras malgraŭ la falo de Adam el la graco de Dio. Adam nomis ŝin Eva, laŭ la nomo de sia patrino, ĉar ŝi estas la patrino de ĉiu vivanto.

La voĉo de Dio geedzigis Adamon kaj Evan. Ankoraŭ ne ekzistis la morto en la mondo, do la geedzeco de Adam kaj Eva devis daŭri eĉ post la morto. Dio volus ke ĉiu geedziĝo estu same, sed tia rito postulas la voĉon de Dio, kaj ekde la falo tiun voĉon la homoj malofte aŭskultas. Tamen, nepras ricevi tiun riton se oni volas diiĝi kaj atingi tronon, ĉar nur geedzoj povas havi regrajton kaj heredi tronojn. Tia honoro postulas kaj viron kaj virinon, ĉar sola homo ne povas esti eterna.

Kurds and Mormons

This morning, I stumbled upon a Wikipedia article on Yazidism, a religion practiced by the Kurds. According to Yazidism, Melek Taus is the chief of seven angels in charge of this world. He is said to have fallen from God’s favor and was later reconciled to God. Apparently, Muslims and Christians, pointing to the myths of Melek Taus’s fall from grace, sometimes claim that Yazidis are devil worshipers.

I am inclined to think that Melek Taus corresponds better with Mormonism’s beliefs about the archangel Michael than with the devil. Mormonism teaches that Michael – much like Yazidism’s Melek Taus – is the chief of all the angels and holds the keys of all the dispensations of the Earth. Moreover, Mormons believe that Michael came to Earth as Adam, the first man, and fell from God’s grace, but was reconciled with God upon repentance through the promise of a Messiah who would be a savior to mankind.

There appear to be some important similarities between Mormonism and Yazidism that merit further consideration. Perhaps if Mormons took an interest, Yazidis would be able to help them understand their own religion better. I hope to be able to look into the matter further at some point, if time permits.

The way, the virtue, the book

I spent some time contemplating the Tao Te Ching over the weekend, especially the first chapter. The book is short; it can be read in a couple of hours (or less), yet it can also be pondered over a lifetime. “Tao” (or “Dao”) means “the way.” Jesus’s statement, “I am the way, the truth, and the life,” may merit reconsideration after reading the Tao Te Ching. It may be more profound than initially understood from the western viewpoint.

The control of one’s passions is one central theme of the Tao Te Ching: “He who does not have desires sees [the Tao’s] mystery. He who always possesses desires only sees it superficially.” Similar themes are found in Buddhism, Hinduism, and other religions, including the Mormon temple rites. A Mormon interpretation of the previous lines could be:

He who has bound his passions can fully contemplate the mysteries of godliness.

He who is bound by his passions cannot receive more than the lesser portion.

Another concept from the Tao Te Ching that ought to fit nicely into Mormonism: “The reason that Heaven and Earth can be eternal and enduring is because they do not live for themselves; therefore they can live forever.” Consider the saying of Jesus: “But he that is greatest among you shall be your servant.” Laozi had previously written in the Tao Te Ching: “The sage puts himself behind others, yet finds himself in front.”

We have something familiar here, yet with the potential to change the way we look at what we already have.

An Islamic Dispensation?

I share the following with the caveat that I have but superficial knowledge of what I write, and therefore write it against my better judgment. On the other hand, I find the subjects fascinating, and if perhaps I can capture the interest of someone more prepared than I, it may be that we all benefit from that person’s wisdom on the matter.

In particular, I wonder if there is, or was at one point, a legitimate dispensation of the gospel at the heart of Islam. The movement, in both its doctrine and its history, should strike Mormons as something strangely familiar. Muhammed gathered those who believed in his revelations into the “Ummah,” or community, which was meant to be a civilization of peace while the rest of the world destroyed itself in war. Not only does it correspond extremely well to the Mormon concept of “Zion,” but it appears to have been about as successful as the Latter-day Saints have been at establishing Zion. Islam teaches that the Jews and the Christians had been given the word of God, but that wicked men had corrupted the scriptures, necessitating the provision of a new revelation – the Koran – to restore the truth that had been lost. Here then, is the Joseph Smith story over a millennium before the birth of Joseph Smith.

The events immediately following the death of Muhammed should look strangely familiar to careful students of Latter-day Saint history. The Ummah was led by Caliphs; much like Brigham Young called himself a “yankee guesser” rather than a “prophet,” and stated that the Latter-day Saints should only trust him insofar as he is right, the Caliphs affirmed that they were only to preserve and interpret the revelations received by Muhammed, and the community should only accept their decisions to the degree that they were correct, which, coincidentally, was always. God would not allow a Caliph to lead his people astray.

Muhammed taught that Islam was not compulsory; persuasion was the only acceptable tool to bring people into the religion. Abu Bakr, the first Caliph, faced with the practical necessity of keeping together a community going in a hundred different directions after the death of the prophet, made apostasy punishable by death. Muhammad’s teaching about non-compulsion was interpreted in light of practical necessity to apply only to initial conversion to Islam.

Abu Bakr and Omar, the first two Caliphs, set about to collect Muhammed’s revelations into an official compilation – the Koran. In doing so, they often discarded copies of the revelations that had been written down at the time the revelation was received, in favor of what their trusted companions remembered the revelations as containing. It was taught that the memorized versions were more reliable than the written versions. There were some concerns that the official version of the Koran was arranged and edited to suit the Caliphs’ interests rather than to preserve the revelations exactly as received by Muhammed. However, modern orthodox Islamic doctrine is that, by the grace of God, the Koran has been perfectly preserved to this day. On the other hand, anyone who picks up a copy of the reproduced manuscripts in the Joseph Smith Papers can immediately see that LDS scripture has been modified to suit the interests of the early LDS leaders.

I provide only a brief overview of similarities. Even in minor points of doctrine some striking comparisons can be made. For example, the Koran teaches that God perfected the seven heavens (2:30); Joseph Smith stated that he visited the seventh heaven. I suspect that Mormons would benefit from a thorough study of Islam.

This doesn’t apply only to Islam, however. Zoroastrianism reveres Ahura Mazda as the supreme God. The name includes a masculine and a feminine word. The masculine word “Ahura” means “Lord,” and according to Zoroaster it referred to God as the creator. The feminine word “Mazda” means wise, and thus according to Zoroaster God is also the “wise one.” The different genders show that God’s nature is all-encompassing. Mormons believe that God is a Divine father and mother, and at least one branch of Mormonism includes the teaching that the father represents the creative power, and the mother represents wisdom.

Joseph Smith taught that Mormonism is intended to include all truth. He spoke of digging up the ancient records and bringing them all together in one place. My own brief glance at a couple of religions suggests that other religions may indeed have something to bring to Mormonism, if we will only take them seriously. I am surprised that I didn’t have to dig far at all before treasures started appearing. What rich treasures of knowledge await us if we make some small effort to uncover them? Here I am, a nobody in the extreme southwest corner of the United States, mostly disconnected from the covenant community and more concerned about stumbling over the practical needs of day-to-day life than the things of God; how much more could we obtain if someone smarter, more diligent, or more inspired than me – that is, anyone in the covenant community – were to look into one of these religions and dig up and share with the community the hidden knowledge that it contains? Shoot, if all of us did it, I imagine that the remainder of the Book of Mormon might as well be unsealed by the next conference, such would be the knowledge poured out upon the covenant people.

But I may be getting carried away. Finding a little knowledge, after all, is an exciting thing.